مثل همیشه در هوایت گریه کردم
با خاطراتت دل را تسلی دادم اما
یادت که افتادم برایت گریه کردم
گفتی خدا پشت و پناهت تا همیشه
آهی کشیدم.... با دعایت گریه کردم
وقتی خداحافظی تمام فرصتم بود
بغضم شکست و پا به پایت گریه کردم
چه کنم دست خودم نیست که یادت نکنم
خواستی گل نشوی تا به تو عادت نکنم...
چقدر دوست داشتم نگاههایم را درک کنند
چقدر دلم میخواست یک نفر از من بپرسد
چرا نگاههایت اینقدر غمگین است
چرا لبخندهایت اینقدر بی رنگ است
چرا چشمان تو همیشه بارانی است
اما افسوس هیچ کس نبود...
همیشه من بودم و تنهایی و دفتر پر از خاطره ام
دلم گرفته میخواهم بگریم
اما اشک به مهمانی چشمانم نمی آید، تنم خسته و روحم رنجور گشته
میخواهم از این همه ناراحتی بگریزم اما پاهایم مرا یاری نمیکنند
مانند پرنده ای در قفس زندانی گشته ام از این همه تکرار خسته ام
چقدر دلم میخواهد در خیابان بلند راه بروم
و خش خش برگهای پاییزی را احساس کنم
اما افسوس من به فراموشی سپرده شده ام...
